Niepodległość w stanie rozładowanym. Grafika felietonu Głosu Kałduna na 11 listopada w Warszawie.

Zastanawiam się, czy Warszawa zdoła obchodzić Święto Niepodległości bez prywatnego wsparcia ogniowego ludzi, których nikt o takie wsparcie nie prosił.

Zdaję sobie sprawę z powagi pytania. Od odpowiedzi zależy sens kilku dyskusji, części zakupów i przynajmniej jednego zdjęcia profilowego.

MSWiA przygotowało projekt rozporządzenia, który według opublikowanego opisu miałby wprowadzić 11 listopada 2026 roku w całej Warszawie czasowy zakaz noszenia broni oraz przemieszczania jej w stanie rozładowanym. Na razie mówimy o projekcie. Jest więc jeszcze czas, żeby przeczytać, czego dotyczy, zanim ogłosimy w internecie kolejny upadek Rzeczypospolitej.

Ja akurat rozumiem zamiar wprowadzenia takiego ograniczenia.

Proszę spokojnie odłożyć telefon. Nie trzeba na razie usuwać mnie ze znajomych.

Duże uroczystości, zgromadzenia, ludzie przyjeżdżający z różnych stron. Ktoś ma odpowiadać za bezpieczeństwo tego wszystkiego. I właśnie w takim otoczeniu część posiadaczy broni potrafi dojść do wniosku, że obecność ich własnego pistoletu powinna zostać potraktowana jako wartość dodana. Są przecież odpowiedzialni. Legalni. Mają dokumenty. Wiedzą, co robią.

Zapewne wielu z nich rzeczywiście wie.

Pozwolenie na broń nie mianuje jednak człowieka zastępcą dowódcy zabezpieczenia uroczystości. Można mieć doskonale uporządkowane dokumenty i pewien bałagan w ocenie własnej niezbędności. Szczególnie kiedy przez cały rok internet podpowiada, że każde wyjście z domu jest początkiem sytuacji, na którą trzeba być przygotowanym sprzętowo, mentalnie, fizycznie i przez zakup kolejnej rzeczy.

W pewnym momencie już się nie wychodzi po pieczywo. Wykonuje się przejście do punktu zaopatrzenia w środowisku cywilnym. Piekarnia jeszcze o tym nie wie. Pani za ladą nadal pyta, czy pokroić.

To może dezorientować.

Niepodległość również zaczyna wtedy wymagać odpowiedniego wyposażenia. Flaga, dokumenty, telefon, portfel, pistolet, zapas własnych przekonań. Człowiek ma zamiar przejść się po mieście, ale w głowie już rozdzielił zadania i wybrał sobie najbardziej odpowiedzialne. Nikt mu go nie przydzielił, co tylko potwierdza, że musi polegać na sobie.

Wyobrażam sobie, że z punktu widzenia ludzi odpowiedzialnych za zabezpieczenie wydarzeń taka samodzielna gotowość bywa mniej pocieszająca niż z punktu widzenia jej właściciela. On zna swoje zamiary. Ma je we własnej głowie, starannie ułożone, zwykle z nim samym w centralnej roli. Reszta świata nie ma dostępu do tej prezentacji.

Ja też nie mam.

Dlatego rozumiem czasowe ograniczenie cywilnej broni w ruchu jako środek ostrożności. Sam fakt legalnego posiadania broni nie rozstrzyga jeszcze, jakie zasady powinny obowiązywać podczas konkretnego wydarzenia. Potrafię przyjąć, że ktoś układa plan dla całego miasta i ma do uwzględnienia więcej spraw niż komfort jednego posiadacza pozwolenia. Nawet jeżeli ma on już gotowy plan dla całego miasta. W komentarzu.

W tym miejscu zwykle pojawia się historia. Przodkowie walczyli. Przodkowie nosili broń. Przodkowie nie pytali o pozwolenie.

Przodkowie mieli różne zajęcia, z których część szczęśliwie nie musi być odtwarzana podczas każdej rocznicy. Możemy uczcić ludzi, którzy musieli walczyć o własne państwo, i spędzić dzień w państwie, w którym sami akurat nie musimy tego robić. Widzę w tym pewien sukces. Nawet jeżeli trudniej go atrakcyjnie sfotografować.

Przyjście na uroczystość bez broni nie umniejsza zasług Legionów. Sprawdzałem w myślach kilka razy. Związek przyczynowy nadal się nie pojawił.

Jest natomiast rzeczywista niedogodność, której nie załatwi dowcip o operatorze. Według opisu projekt obejmuje całą Warszawę, również przemieszczanie broni rozładowanej. Dotknąłby więc także człowieka, który chce zwyczajnie przewieźć futerał z rozładowaną bronią, przejechać z nią przez miasto albo dotrzeć na strzelnicę, bez żadnego związku z uroczystościami. On może mieć całkiem rozsądny plan dnia. Bez ratowania kraju i bez zdjęć.

Rozumiem, że taki człowiek będzie niezadowolony. Ograniczenie ma koszt i ktoś ponosi go we własnym czasie oraz własnych planach. Pytania o obszar, termin, sposób informowania i ustawowe wyłączenia są sensowne. Ustawa przewiduje możliwość czasowego zakazu oraz wyłączenia w art. 33. Warto je znać, zamiast ustalać zakres przepisu na podstawie tego, kto najgłośniej odpowiedział w komentarzu.

Mimo tej niedogodności potrafię zrozumieć proponowany środek ostrożności. Mam znacznie większy problem ze skokiem od utrudnionego przejazdu do przekonania, że właśnie wymazano komuś obywatelstwo. Można zapytać o uzasadnienie całego obszaru miasta bez przywoływania wszystkich klęsk narodowych w kolejności chronologicznej.

Choć przyznaję, że bez nich wpis na grupie traci trochę rozmachu.

Sam miałbym ochotę zacząć od „jako odpowiedzialny obywatel domagam się”. To jest bardzo przyjemny początek. Natychmiast ustawia rozmowę: ja jestem odpowiedzialny, a druga strona musi dopiero udowodnić, że zasługuje na kontakt. Dalej zwykle pojawia się kilka zdań o rozsądku, napisanych już w takim stanie, że człowiek zaczyna walić w klawiaturę jak w automat, który połknął mu pieniądze.

Własne opanowanie najlepiej widać wtedy w liczbie wykrzykników.

A przecież odpowiedzialność powinna obejmować również umiejętność dostosowania własnych planów do sytuacji. Czasem oznacza to zaakceptowanie ograniczenia, które uważamy za niewygodne. Czasem spokojne domaganie się lepszego uzasadnienia. W obu przypadkach przydaje się pewna odporność na odkrycie, że świat nie został zorganizowany jako ciąg okazji do potwierdzania naszej wyjątkowości.

To może być najtrudniejszy element całego szkolenia.

Na 11 listopada proponuję więc ćwiczenie, do którego nie potrzeba ani nowego sprzętu, ani uprawnionego instruktora, ani pamiątkowej naszywki. Spróbować przez chwilę nie być przypadkiem szczególnym. Przyjść jako uczestnik. Dać ludziom wykonującym swoją pracę wykonać ją bez naszego wyobrażonego nadzoru.

Sam zacznę od tego ostatniego.

Już mam kilka uwag, jak powinni to zrobić.

#Kałdun